طبیعت‌گردی جنوب‌شرقی ایران تفتان تک آتشفشان خروشان ایران

طبیعت‌گردی جنوب‌شرقی ایران تفتان تک آتشفشان خروشان ایران

در راه قله‌ی جوشان

در این شماره راه ما در پهناورترین استان ایران به سمت طبیعتی سبز و شگرف در میان دشتی برهوت است؛ بنابراین، خودتان را برای سفری ماجراجویانه آماده کنید. زمان را از دست ندهید؛ راه بیفتید و به هر شکل با اتوبوس، هواپیما یا خودروی شخصی خودتان را به زاهدان برسانید. اگر از زاهدان به سمت خاش حرکت کنید حدود کیلومتر ۱۳۰ به خروجی روستاهای تمندان و کوشه می‌رسید. از سر جاده تا دو راهی که سمت راست آن، تابلویی شما را به طرف اردوگاه راهنمایی می‌کند، حدود ۲۰ کیلومتر و از دو راهی تا اردوگاه هشت کیلومتر راه پیش رو دارید. کوه تفتان در جنوب شرقی ایران، و در ۵۰ کیلومتری شمال شرقی خاش قرار دارد که محلی‌ها به آن، کوه چهل تن می‌گویند. تفتان تنها آتشفشان فعال در سراسر ایران است. کوه تفتان که آتشفشان تفتان در آن قرار دارد، بلندترین کوه بلوچستان با قله‌های بسیار است.

اگر کوهنورد هستید و برنامه‌ی صعود دارید، از یاد نبرید که کوهنوردان معمولا از یال غربی آن صعود می‌کنند که در آن پناهگاه مجهزی ساخته شده‌ است. ارتفاع اردوگاه دره گل از سطح دریا، دو هزار و ۴۹۳ متر، ارتفاع پناهگاه صبح سه هزار و ۲۲۸ متر و ارتفاع قله‌ی تفتان سه هزار و ۹۰۵ متر است. از اردوگاه آموزش و پرورش دره گل تا پناهگاه صبح (Sobah) از مسیر تنگه‌ی گلو به سه ساعت کوهپیمایی نیاز است. از پناهگاه صبح تا قله‌ی تفتان حدود سه تا چهار ساعت زمان لازم برای صعود است. اگر برنامه‌ی کوهنوردی ندارید در راه تفتان می‌توانید به دیدار روستای تمندان بروید. بعد گذر از پیچ جاده‌، به سمت کوه تفتان و روستای تمندان، وارد دنیای متفاوتی می‌شوید که آب و هوا به یک‌باره کوهستانی می‌شود. در این مکان هوا خنک و پاک است و قله‌ی کله قندی سر به فلک گذاشته. درخت‌های پر بار و برگ منتظر دیدار شما هستند که بعد از ساعت‌ها حرکت در جاده‌ی بیابانی، دیدار با آن‌ها و نشستن پای‌شان بسیار دلچسب است. از محلی‌ها سراغ چای کوهی و پونه بگیرید و در پای کوه تفتان، چای کوهی دم‌کشیده، روی شعله‌های آتش، بنوشید.

اینجا یکی از روستاهای مهم ایران است که گیاهان دارویی در آن می‌روید. آب این روستا گوگرد دارد و قدمت آن به دوران ساسانی می‌رسد. اینجا دریاچه‌ای را می‌بینید با آب شیرین به نام سر دریا. این دریاچه در ارتفاعات قرار دارد و همین آن را از بسیاری دریاچه‌های بزرگ ایران مجزا می‌کند. زمانی بر فراز کوه‌های آن استودان و شهر خاموشان دین زرتشت نشانی داشت. بناهایی که ویران شدند و دیگر اثری از آن‌ها نیست. با این همه آبشارهای خروشان، پل مهران و قبرستان تاریخی هفتاد ملا هم دیدنی است. شب را می‌توانید در اقامت‌های بوم گردی که به تازگی در این  مکان بنا شده، بگذرانید.

در راه چهاربهار

اگر هنوز زمان دارید به جای بازگشت به خانه‌تان پیشنهاد می‌کنیم راهی دیگر پیش بگیرید و به سمت چابهار بروید. از تفتان تا چابهار، حدود چهار ساعت بیشتر راه نیست. چابهار، یکی از شهرهای جنوب خاوری سیستان و بلوچستان ایران و تنها بندر اقیانوسی ایران است که در کرانه‌ی دریای مکران و اقیانوس هند قرار دارد. چابهار موقعیت استراتژی خاصی در ایران و البته جاذبه‌های طبیعی منحصر به فردی در دنیا دارد. در این سفر می‌توانید به تالابی در شرق چابهار سر بزنید که به دلیل املاح موجود در بستر آن، به رنگ صورتی دیده می‌شود. در این تالاب، که در فاصله‌ی کم بین دو کوه قرار گرفته، انواع بوته‌ها و درختچه‌ها رشد می‌کنند. این آبگیر محل زندگی ماهی‌های کوچکی است که با نزدیک شدن به تالاب می‌توانید آن‌ها را ببینید. البته هنگامی که برای دیدن ماهی‌ها به تالاب نزدیک می‌شوید مراقب باشید، چراکه تالاب باتلاقی است و احتمال غرق شدن وجود دارد.

بولوبولو، یکی دیگر از شگفتی‌های طبیعی چابهار است. در دشت کهیر، در نزدیکی چابهار، آب و گل با فشار گاز به بیرون پرتاب می‌شوند و تپه‌های معروف گل‌افشان را به وجود می‌آورند. دیدن حباب‌های گلی که از زیر زمین می‌جوشد بسیار عجیب به نظر می‌آید، اما این اثر طبیعی- ملی، آتشفشانی نیست. بومی‌ها این مکان بولوبولو یا ناف دریا می‌گویند.

در مسیر جاده‌ای عجیب و دیدنی، با فراز و نشیب‌های بسیار، که از وسط دریاچه‌ای کوچک می‌گذرد و یک سمت آن آب شیرین و سمت دیگرش آب شور است، به کوه‌های مینیاتوری می‌رسید. به دلیل وجود ترکیبات فلزی (مانند آهن که باعث قرمزی، مس، که باعث سبزی خاک می‌شود) تپه‌های مینیاتوری در جاده‌ی چابهار-گواتر رنگی دیده می‌شوند؛ شیارهایی که به شکل غیر عادی در بدنه‌ی این کوه‌ها قرار دارد و محلی‌های منطقه آن‌ها را تپه‌های مریخی می‌نامند. در همان مسیر به روستای بریس و اسکله‌ی ماهی‌گیری‌اش بروید و از بالای صخره‌های سفیدش، اقیانوس و لنج‌ها را زیرپای‌تان ببینید.

در چابهار، دیدار از روستای رمین تیس را فراموش نکنید. در روستای تیس غارهای بان میستی مقدس را می‌بینید. غارهای طبیعی و دست ساخته که آرامگاهی هم در آن جای گرفته است، اما جالب تر از آن دیدار با درخت انجیر معابد که وصفش در کتاب‌های احمد محمود آمده است. درختی که قطر چتر آن به دلیل تبدیل شدن شاخه‌هایش به درخت دیگری هنگام رسیدن به زمین تغییر می‌کند. درخت انجیر معابد یا به زبان محلی «کرک» با برگ‌های بیضی و میوه‌ی قرمز دارد. به این درخت لور یا مکرزن هم گفته می‌شود.

باقی همه‌ی این زیبایی‌ها دریای مکران است که کنار ساحل بکر آن زلالی آب را درک می‌کنید.

در سفر به بندر زیبای چابهار، می‌توانید در هتل‌های ۴ و ۵ ستاره اقامت کنید یا به هتل آپارتمان بروید. علاوه بر هتل ۵ ستاره‌ی لیپار، ۴ ستاره‌ی لاله و هتل آپارتمان صدف در چابهار، هتل آپارتمان دانشکده‌ی دریانوردی را که به تازگی به هتل تبدیل شده می‌توانید برای اقامت انتخاب کنید.