هاجر صفرزاده، دختر دونده‌ی کم‌بینای ایران

هاجر صفرزاده، دختر دونده‌ی کم‌بینای ایران

تهیه و تنظیم: محیا شهسواری

 

گفت‌وگو با هاجر صفرزاده، دختر دونده‌ی کم‌بینای ایران

شرایط تمرین برای ما سخت است

هاجر صفرزاده، در دوی ۲۰۰ متر نابینایان، موفق به کسب هفتمین طلای ایران، در رقابت‌های پارا دو و میدانی جوانان جهان، در سوئیس شد. به طوری‌که این موفقیت پیام‌های زیادی از جمله پیام فریبا محمدیان، معاون ورزش بانوان وزارت ورزش و جوانان، را همراه داشت.

در این شماره با او گفت‌وگویی کردیم تا با مشکلات و سختی او بیشتر آشنا شویم. همراه ما باشید.

 

*از چه زمانی وارد میدان ورزش حرفه‌ای و رشته‌ی دو و میدانی شدید؟

از شش سال پیش، مشکل کم‌بینایی پیدا کردم و از سال ۹۴، وارد رشته‌ی دو و میدانی شدم. من شش سال نیز کاراته کار کردم، اما مسوولان متوجه شدند که استعداد خوبی در دو و میدانی دارم؛ بنابراین، وارد این رشته شدم. بعد از مدت کوتاهی تمرین، وارد مسابقات کشوری شدم. در ادامه نیز استعداد من کاملا مشخص شد و در حال حاضر هم به صورت حرفه‌ای این رشته را دنبال می‌کنم. از ابتدای ورودم به ورزش دو و میدانی، کارم را با خانم صفری شروع کردم و همچنان با همین مربی ادامه می‌دهم. من هر روز تمرین می‌کنم، اما فدراسیون اردویی برای تیم ملی در نظر نمی‌گیرد.

*درباره‌ی موفقیت‌های خود و عناوینی که در مسابقات مختلف کسب کردید توضیح دهید؟

من فروردین سال ۹۶، با هزینه‌ی شخصی در مسابقات آزاد امارات شرکت و دو مدال کسب کردم. در مسابقات جهانی نوجوانان در سوئیس، نیز در ماده‌ی ۴۰۰ و ۲۰۰ متر دو مدال طلا گرفتم. فدراسیون با وجود مشکلات مالی و هزینه‌ی سنگین برای این اعزام‌ تلاش کرد تا ورزشکاران در مسابقات حاضر شوند و نتیجه خوبی نیز کسب شد. من تنها دختر دونده‌ی مدال‌آور ایران در مسابقات برون‌مرزی و در تمام رده‌های سنی در طول تاریخ دو و میدانی‌کم بینایان هستم.

* جایگاه ورزش بانوان را در کشور و در ورزشکاران نابینا چطور ارزیابی می‌کنید؟

فدراسیون نابینایان تمام تلاش خود را انجام داده تا از ورزشکارانش حمایت کند، اما این حمایت‌ها، به خصوص در بخش بانوان، صددرصدی نیست. متاسفانه، به ورزش مردان بیشتر توجه می‌شود که امید داریم به مرور زمان این شرایط بهبود یابد.

*آیا امکانات مناسب برای تمرین ورزشکاران نابینا و کم بینا وجود دارد؟

متاسفانه، مراکزی ویژه برای ورزشکاران نابینا و کم بینا وجود ندارد و ما نیز ناچار هستیم در همان باشگاه‌هایی که برای ورزشکاران عادی است تمرین کنیم و این باعث می‌شود تا شرایط کار برای ما سخت‌تر شود. به هر حال، سالن‌های معمولی، امکانات لازم را برای ورزشکاران نابینا و کم بینا ندارند و همین موضوع گاهی برای ما مشکل‌ساز است؛ برای مثال، خودم در پیست دو و میدانی بارها زمین خوردم. متاسفانه، موقعیت مناسب برای تمرین ورزشکاران کم‌بینا وجود ندارد و برای حل این مشکل نیز تاکنون اقدام موثری انجام نشده است.

*چه برنامه‌ای در ماه‌های اخیر پیش رو دارید و تمرین‌های شما چگونه دنبال می‌شود؟

سه ماه دیگر، مسابقات پاراآسیایی در امارات برگزار می‌شود و فدراسیون ورزشکاران خود را به این مسابقات اعزام می‌کند، اما متاسفانه شرایط مالی فدراسیون مناسب نیست و اردویی تشکیل نشده و احتمالا اردویی متصل به اعزام را خواهیم داشت.

* چه خواسته‌ای از مسوولان دارید؟

از مسوولان می‌خواهم تا از ورزشکاران نابینا و کم‌بینا حمایت کنند. ما حرف‌های زیادی برای گفتن داریم. مطمئن باشید که اگر دیده شویم و شرایط مناسبی برای ما مهیا شود مدال‌های بیشتری کسب می‌کنیم.