شبیه خودمان لباس بپوشیم

شبیه خودمان لباس بپوشیم

تهیه و تنظیم: مهشید صادقی

 

شبیه خودمان لباس بپوشیم

مد یا فشن اصطلاح کلی در زمینه هنر طراحی پوشاک است که تحت تأثیر اوضاع فرهنگی و اجتماعی جامعه در یک دوره زمانی مشخص انجام می‌گیرد. محصولات این صنعت شامل پوشاک، پاافزا، کیف، لوازم آرایشی و اثاث خانه می‌شود.

«مد» رايج شدن شيوه‌اي از زينت در ابعاد مختلف زندگي است. مانند طرز لباس پوشيدن، طرز آرايش کردن، نوع چيدمان دکور خانه، شيوه‌ی نماسازي ساختمان و مدل ماشين.

با اندکي دقت پي مي‌بريم که مد به جنبه زينت و تجمّل زندگي يا به عبارت ديگر به جنبه زيبا شناختي زندگي انسان مربوط مي‌شود.

براي مثال لباس کارکردهاي گوناگون دارد از جمله حفظ از سرما و گرما و… که يکي از آنها جنبه زیبا بودن آن است. مد دقيقاً به اين بُعد می‌پردازد. يا نماسازي براي ساختمان جنبه حفاظتي هم دارد اما مد به جنبه زيبایی شناختي آن مربوط مي‌شود.

مد از زمانی به زمان دیگر

با بررسى ابعاد مختلف حیات اجتماعى بشر، روشن مى‌شود که پدیده مد همیشه در تاریخ بشر بوده است و منحصر به دوره معاصر نیست. هرگاه این پدیده در هر دوره‏اى از تاریخ آگاهانه و با گزینش و انتخاب و با توجه به فرهنگ و چهارچوب‏هاى فکرى و اعتقادى جامعه صورت گرفته نه تنها موجب پیدایش نارسایى‏هاى فرهنگى و اجتماعى نشده بلکه به عنوان یک دستاورد اجتماعى، به رشد فرهنگ جوامع کمک کرده و زمینه‌ی آراستگى مناسب را در زندگی افراد مختلف فراهم کرده است.

مدگرایى مثبت به معناى اقتباس از پیشرفت‏هاى اجتماعى دیگران و به کار بردن دستاوردهاى مثبت تمدنى دیگران، ضمن برطرف ساختن کاستى‏هاى حیات اجتماعى، از دچار شدن زندگى انسان‏ها به یکنواختى پیش‏گیرى کرده و روز به روز بر استحکام بیشتر پایه‏هاى زندگى کمک نموده و از پدیدآمدن رفتار و شیوه‏هاى ناخوشایندى که موجب دورى و یا نفرت و انزجار افراد از یکدیگر مى‏گردد، جلوگیرى به عمل آورده است.

مد از زمان قاجار تاکنون

مد گرایی و مد در ایران از زمان قاجار و با سفر ایرانیان به غرب آغاز شد. در آن زمان درباریان با سفر به اروپا برای نخستین بار با پوشش‌های غربی آشنا شدند، همچنین دانشجویانی که برای ادامه‌ی تحصیل به اروپا رفته بودند نیز دید متفاوتی پیدا کردند.

پیش از دوره‌ی قاجار اطلاع از لباس‌های اروپایی در میان زنان ایرانی محدود بود. بیشتر اروپاییانی که به اصفهان (پایتخت صفویان) سر می‌زدند، سربازان و تاجرانی مرد بودند، به علاوه لباس های زنان فقط در نقاشی هایی که نقاشان طراحی می‌کردند دیده می‌شد.

نقطه‌ی شروع مدگرایی در ایران زمانی بود که همسر اول فتحعلی شاه طی یک مهمانی دربار با «الیزابت مک نیل» همسر «جان مک نیل» آشنا شد. الیزابت در آن مهمانی لباس ساتن سفید، تزئین شده با چین‌های توری و همچنین ردای قرمز ابریشمی بر تن داشت که مخالف با لباس‌ها و جواهرات باشکوه و پر زرق و برق خانم‌های ایرانی بود. اما همین لباس ساده چشم همسر اول دربار ایران را گرفت و نقطه شروعی شد بر تغییر لباس زنان دربار قاجار. بعدها در سال ۱۸۵۰ میلادی، «لیدی شیل» با ملک جهان مادر ناصرالدین شاه دیدار کرد. در زمان سلطنت ناصرالدین شاه، به واسطه‌‌‌ی نفوذ دخترش «تاج السلطنه» که تحصیل کرده‌ی اروپا بود و از آزادی زنان ایران پشتیبانی می‌کرد مد روز در سبک اروپایی به ایران وارد شد.

پوشش هر فرد مختص اوست

با این اوصاف به عنوان یک طراح لباس خیلی موافق مد منفی و ناهنجار و حواشی آن نیستم، مثل مد شدن یک رنگ یا یک سبک پوشش خاص در فصل یا سال جدید. به نظر من رنگ و نوع پوشش هر فردی بستگی به آناتومی بدن و رنگ پوست هرشخص دارد و به طور کلی پوشش هر فردی بستگی به درونیات و روحیات و حتی شغل او دارد. این نکته بسیار مهم است که ما شبیه خودمان لباس بپوشیم.

طراحان لباس چه کار می‌کنند؟

ممکن است این سوال در ذهن شما نقش بگیرد که اگر مد مهم نیست این همه طراح مد و لباس چرا …؟

من شغل طراحی را انتخاب کردم تا باتوجه به خصوصیات ظاهری و درونیات هر فرد لباسی مناسب طراحی کنم. اما معقوله‌ی مد وسیع‌تر است چون گاهی طراحان با استفاده از سلبریتی‌ها و یا شخصیت‌های برجسته یک نوع پوشش خاص یا رنگ خاصی را به سلیقه‌ی یک جامعه تزریق می‌کنند و تعداد زیادی هم به واسطه‌ی شهرت تبلیغ کننده یا همان مدل معروف تحت تاثیر قرار گرفته و با الگوبرداری از او می‌خواهند به نوعی هویت آن شخص را ضبط کنند .

مد اگر به پویایی و خلاقیت منجر شود می‌تواند ایجاد سبک وسلیقه کند ولی اگر باعث دنباله‌رویی و پیگیری کورکورانه شود موجب از دست دادن فکر و هویت می‌شود پس با توجه به تمام جوانب و نکات گفته شده انتخاب کنیم تا منحصر به فرد شویم.