پول تو جیبی چیست؟

پول تو جیبی چیست؟

دکتر حسام فیروزی؛ روان‌درمانگر کودک و نوجوان

پول تو جیبی از بسیاری از قشقرق‌ها و زیاده‌خواهی‌های کودک جلوگیری می‌کند و به او اعتماد به نفس می‌دهد. پول تو جیبی به پولی اطلاق می‌شود که کودک می‌تواند با آن خرید روزانه (تنقلات) خود را انجام دهد.

پول تو جیبی شامل تنبیه نمی‌شود.

می‌توان از ۴ سالگی برای کودک پول تو جیبی در نظر گرفت. والدین ابتدا پول تو جیبی را روزانه، سپس هفتگی، بعد هر پانزده روز و در آخر، ابتدای هرماه به کودک پرداخت می‌نمایند.

هر سال در روز بعد از جشن تولد کودک، این پول را افزایش دهید و از روزانه به هفتگی، پانزده روزه و ماهانه تبدیل نمایید. کودک این حق را دارد که خود، برای خرج کردن آن پول تصمیم بگیرد.

اگر پول کودک تمام شد، پول بیشتری به او پرداخت نکنید. با این کار چگونگی مدیریت پول را به او خواهید آموخت. البته می‌توانید گاهی که کودک‌تان پول بیشتری نیاز دارد ستاره‌های جدول تربیتی او را خریداری کنید و به جای آن‌ها به او پول پرداخت کنید.

این تفکر که برخی از والدین مایل نیستند کودک‌شان با مقوله‌ی پول آشنا شود، تفکری منطقی نیست؛ زیرا که پول واقعیت دنیای امروز ماست و نباید چشم را به روی واقعیت‌ها بست. با این تکنیک بدون چشم‌پوشی از واقعیت‌ها، مدیریت استفاده از پول را به او آموزش می‌دهیم.

 

هیجانات ناخوشایند و چگونگی مدیریت صحیح آن‌ها (ویژه‌ی والدین)

امروزه دیدگاه ما در مورد هیجانات در حال تغییر است، اما هنوز باورهای غلط زیادی وجود دارد که ممکن است به صورت آگاهانه یا ناآگاهانه به آن‌ها معتقد باشیم. در نهایت، باورهای ما و شیوه‌ی برخورد ما با احساسات ناخوشایند، روی توانایی «تنظیم هیجانی» و «تاب‌آوری» فرزندان‌مان تاثیرگذار است.

اما ابتدا، بیایید عباراتی را که ممکن است در کودکی شنیده باشید، مرور کنیم:

* «مثل بچه‌ها رفتار نکن!»

* «اگر بخوای همینطور گریه کنی، برات اون چیزی که می‌خوای رو نمی‌خرم»

* «برو تو اتاقت و وقتی تونستی گریه نکنی و بخندی، برگرد»

* «چرا جنبه‌ی مثبت قضیه رو نگاه نمی‌کنی؟ خوش بین باش»

* «این کارها معنی نداره. تو یه آدم قوی هستی»

در نسل‌های گذشته، و حتی هم اکنون،کاملا امری رایج است که به طور کلی هیجانات ناخوشایند را نادیده بگیریم و یا آن‌ها را سرکوب کنیم.

هنگامی که احساسات‌مان خوب نیستند و انرژی موجود در بدن ما ناراحت کننده است، معمولا هرکاری می‌کنیم تا حواس خودمان را از آن هیجانات ناخوشایند دور کنیم. برخی از ما حتی ممکن است به رفتارهای اعتیادآوری نظیر پرخوری، مصرف داروهای قانونی یا غیرقانونی، اعتیاد به کار، گذراندن ساعت‌ها زمان در اینترنت، درگیری با قمار، و یا هر فعالیت اعتیادآور دیگری روی بیاوریم. درگیری در این فعالیت‌ها باعث می‌شود تا ناراحتی را از بین ببریم یا آن ناراحتی را با «احساس خوب» جایگزین کنیم.

حقیقت این است که برای همه‌ی ما سخت است که ببینیم فرزندان‌مان عصبانی، غمگین، مضطرب و تحت استرس و .. هستند. گرایش طبیعی ما این است که بخواهیم موانع را رفع کنیم و اوضاع را سر و سامان بدهیم و کاری کنیم که آن‌ها خوشحال و بانشاط باشند، اما این رویه به آن‌ها نمی‌آموزد که چطور احساسات ناراحت کننده‌‌ی‌شان را مدیریت کنند.

چگونه می‌توانم احساسات ناخوشایند کودکم را بیشتر بپذیرم؟

چهار توصیه‌ی کاربردی برای افزایش تحمل نسبت به هیجان‌های «ناخوشایند» فرزندان:

سعی کنید نقش مشاور را به خود نگیرید، فقط آنچه می‌بینید و می‌شنوید را منعکس کنید: «به نظر خیلی ناراحت می‌آی»، «واقعا روز سختی داشتی»، «درکت می‌کنم، من هم وقتی اتفاقی مشابه این برام افتاده بود، احساسی شبیه به تو داشتم».

اگر کلمات درستی برای بازگو کردن به ذهن‌تان نمی‌رسد، از زبان بدن‌تان استفاده کنید تا به او نشان دهید که به او گوش می‌کنید و او را درک می‌کنید. سرتان را تکان دهید، کنارش بنشینید و با او تماس چشمی برقرار کنید. از حروفی نظیر «آها» و «اوهوم» استفاده کنید.

اگر هیجان فرزندتان بسیار شدید است و احساس می‌کنید در حال انفجار است، خودتان را به عنوان ظرفی برای سرریز شدن احساساتش قرار دهید؛ اینکه تمام هیجاناتش را با شما سهیم شود و شما آن‌ها را نگه دارید (اما این نکته‌ی کلیدی را فراموش نکنید: «تمام هیجانات ما قابل پذیرش‌اند، اما تمام رفتارها قابل قبول نیستند»). اگر فرزندتان رفتارهای تهاجمی و آزاردهنده دارد، باید حد و مرزهای خود را با او تعیین و اِعمال کنید. اجازه دهید که آن‌ها بدانند شما برای آن‌ها و در کنارشان هستید، اما اگر بخواهند رفتارهای نامناسبی نشان دهند که آزاردهنده است، شما از آن‌ها فاصله می‌گیرید.

خودتان را به یاد بیاورید، که تاب آوری و تحمل در نتیجه‌ی تجربه‌ی شرایط سخت و توانایی ترمیم شدن بعد از آن شرایط حاصل می‌شود. اگر فرزندان ما هیچ مشقت و سختی‌ای را تجربه نکنند، نمی‌توانند مهارت تاب‌آوری و انعطاف‌پذیری را در خود رشد بدهند.