سینما و تلویزیون، آینه مد

سینما و تلویزیون، آینه مد

۹۷/۱۲/۱۷پس از پایان سریال‌های پرمخاطب شهرزاد و بانوی عمارت و توجه ویژه بانوان کشورمان به لباس‌های مد ایرانی بر آن شدیم تا با طراح این مد گفت‌وگویی داشته باشیم

از نداشتن یک مد ایرانی بیشترین ضرر را خودمان می‌کنیم

ظاهر افراد نخستین چیزی است که توسط مردم مورد توجه قرار می‌گیرد. مد و نحوه پوشش شما می‌تواند روشی برای ابراز کردن طرز تفکرتان باشد و به سادگی می‌توانید به این سبک، خودتان را بیان کنید، اما در این میان نمی‌توان نقش طراحان لباس که با طرح‌های ابداعی‌شان تأثیر به‌سزایی در صنعت مد دارند را نادیده گرفت. با «ژاله زکی‌زاده» طراح لباس سریال‌های شهرزاد، یوسف پیامبر و بانوی عمارت درباره طراحی لباس و مد ایرانی به صحبت نشستیم.

…………………

آیا مد یک صنعت است؟ اگر بله جایگاه ایران در صنعت مد کجاست؟

 بله حتما یک صنعت است و اگر در کشورمان صنعتی به صورت فنی و تخصصی نداریم باید حتما ایجاد کنیم زیرا جایگاه ایران در زمینه طراحی مد در بین ۱۰۰ کشور ۹۹ است!!

 مد چه موقعی مخرب و چه موقع سازنده است؟

سازنده بودن یا مخرب بودن مد به نوع نگاه آدم‌ها بستگی دارد وگرنه ایجاد مد و به مد روز بودن مخرب نیست.

مد در صنعت پوشاک چقدر تاثیر دارد و چطور موجب پیشرفت صنعت پوشاک می‌شود؟

یکی از نقش‌های سازنده مد تاثیر در صنعت پوشاک است. اگر طراحی پوشاک ما به روز باشد و کارهای متنوع ارائه شود متقاضی زیاد می‌شود و وقتی‌ استقبال از طرحی باشد این چرخه می‌چرخد و کارخانه تولید می‌کند و مصرف‌کننده،‌ مصرف می‌کند و هر چقدر تنوع مد بیشتر باشد، صنعت‌های مرتبط به این رشته رشد می‌کنند. مطمئنا کارخانه پارچه بافی وقتی ببیند لباسی مد می‌شود براساس آن تکنولوژی پارچه بافی‌اش را به روز رسانی می‌کند…

پس چرا با وجود طراح‌های خلاق و جوان نمی‌توانیم لااقل در ایران مد ایرانی را جریان‌سازی کنیم؟

اول اینکه تنبل هستیم و دوم اینکه مردم دلسوز نداریم مسئولان هم از دل ما مردم برمی‌خیزند – از خارج که مسئول وارد نمی‌کنیم! به طبع مسئولان دلسوز نداریم!

من اینجا از طراحان لباس دفاع می‌کنم به خاطر اینکه ما خیلی چهارچوب و محدودیت داریم. وارد کردن پوشاک در ایران مافیایی شده است مثلا مانتو که مصرف روزانه تمام زنان ایرانی است، از چین وارد می‌شود و به قیمت ۱۰۰ تا ۱۲۰ هزار تومان به فروش می‌رسد اما اگر یک طراح ایرانی مانتو تولید کند اولا باید پارچه را مثلا متری ۵۰ هزار تومان بخرد و برای مانتو که ۲ متر و نیم پارچه نیاز دارد فقط باید ۱۲۵ هزار تومان هزینه پارچه شود، از طرفی کمترین دستمزدی که خیاط می‌گیرد۱۲۰ هزار تومان است. یک مانتو برای تولیدکننده ایرانی ۲۵۰ هزارتومان هزینه دارد اما از چین که مانتو وارد می‌شود ۱۵۰ هزارتومان! طراح چکار کند؟ اگر بخواهیم صنعت مد را در ایران، ایرانیزه کنیم باید بتوانیم مواد اولیه‌ای با قیمت مناسب داشته باشم که مقرون به صرفه باشد! متاسفانه قیمت گزاف مواد اولیه از یک طرف و از طرفی دستمزد بالا، در تولید محصولات داخلی اخلال ایجاد کرده است.

آیا همیشه مد با تهاجم فرهنگی همراه است؟

نه، تهاجم فرهنگی هجوم آوردن یک فرهنگ به فرهنگ دیگر است. ببینید مانتو از ما نیست مانتو از کشور فرانسه است، حتی واژه‌اش هم فرانسوی است کجا پیشینیان ما مانتو می‌پوشیدند؟ در ایران مانتو فقط به عنوان لباس کار استفاده می‌شد. با این حساب تهاجم فرهنگی‌ با مانتو شروع شده است! در حالی‌که در لباس‌های باستانی ایران پوشش و تنوع رنگ وجود داشته است و پوشش زنانه از روسری تا دامن در قالب لباس‌های سنتی ایرانی وجود دارد.

شاید ما در مقابل هجوم مد از کشورهای دیگر چیزی نداریم؟ یک مد ایرانی نداریم….

دقیقا چیزی نداریم ما می‌گوییم نپوش اما مردم و جوانان می‌گوید پس چی بپوشم؟ تمام این سوالات بی‌جواب نتیجه کم‌کاری و بی‌توجهی ماست. مسئولان در راس هرم، ما هم در اطراف هرم، هیچ‌کدام‌مان دل‌مان برای ایران نمی‌سوزد، برای فرهنگمان نمی‌سوزد. مد ایرانی دلسوز و زمینه تولید نداریم.

لباس‌های عشایر ما کاملا پوشیده است، آیا ما می‌توانستیم پوشاک بانوان را به سبک لباس‌های عشایر بدوزیم؟ هم رنگ دارد، هم کاملا پوشیده است؟

بله، لباس‌های عشایر هم پوشیده است و هم با فرهنگ. ما ایرانیان منطبق است ما می‌توانیم مد ایرانی داشته باشیم مد ایرانی با فرهنگ و قوانین کشور هم هم‌خوانی دارد. اگر ما به تاریخ نگاهی بیندازیم، می‌بینیم که زیباترین لباس‌ها در کشور ما وجود داشته است. مثلا مردم ابیانه، لباس‌های محلی خودشان را هنوز می‌پوشند. چقدر زیباست، چقدر تنوع رنگ در این لباس‌ها دیده می‌شود و درعین حال پوشیده هم هست.

با توجه به اینکه شما طراح لباس‌های سریال شهرزاد، یوسف پیامبر و بانوی عمارت بودید و در زمانی که این دو فیلم پخش می‌شد مردم خیلی از لباس‌های با این طرح استقبال کردند آیا نمی‌شد این مدها را گسترش داد؟

بله، این سبک مد، مورد استقبال خوبی از طرف هموطنان قرار گرفت. با وجودی که دوزنده‌گان این سبک لباس کم نیستند، اما یکی از دغدغه‌های ما طراحان لباس‌های تلویزیونی این است که لباسی را برای سریال‌ها طراحی می‌کنیم که مردم نتوانند از این طرح‌ها برای پوشاک‌شان استفاده کنند.

پس برای داشتن مد مطابق با فرهنگ‌مان علاوه بر طراح، سرمایه‌گذار هم باید همراهی کند درسته؟

این در اولویت نیست. در تمام دنیا اول، سینما و تلویزیون با کارتن‌ها و انیمیشن شروع به معرفی مطلب مورد نظرشان می‌کنند و براساس آن لباس‌‌های متناسب را هم طراحی و تولید می‌کنند. به عنوان مثال گردنبند مرغ آمین را نگاه کنید در نیمه‌های سریال شهرزاد که مردم با گردن‌بند مرغ آمین آشنا شدند از آن استقبال کردند و مد شد و خیلی زود در تمام بازارهای جواهرات و بدلیجات این طرح در پیشخوان مغازه‌ها قرار گرفت. مد را می‌توان از تلویزیون و سینما وارد جامعه کرد.

پس چرا مد طرح‌ لباس‌های سریال شهرزاد که این همه مورد استقبال مردم قرار گرفت در جامعه رواج پیدا نکرد، درحالی که می‌توانست موج مد ایرانی را شکوفا کند؟

متاسفانه سرمایه‌گذاران ایرانی ریسک‌پذیر نیستند. سرمایه‌گذار باید لباس‌ها را بدوزد، دپو کند که آیا مردم بخرند یا نه؟ از طرفی اگر سرمایه‌گذار قصد تولید انبوه در ایران را داشته باشد. قیمت تمام شده برایش گران تمام می‌شود. پس سرمایه‌گذار تولید این لباس‌ها را به چین سفارش می‌دهد، زیرا جنسی که در ایران با ۶۰۰-۵۰۰ هزار تومان تمام می‌شود در چین نهایت با ۲۰۰-۱۰۰ تولید می‌شود. متاسفانه مافیا وحشتناک پوشاک نمی‌گذارند از تولید کننده و طراح حمایت شود.

با وجود تمام این مسائل ما می‌توانیم امید داشته باشیم با این طراحان خلاق جریان مد ایرانی را در دنیا گسترش دهیم؟ چشم‌انداز شما از مد ایرانی چیست؟ اگر مد اسلامی راه‌اندازی کنیم کشورهای داریم که فرهنگ‌شان با فرهنگ ما هم‌خوانی داشته باشد؟

بله غیر از کشورهای عربی، کشورهای اروپایی هم مد ایرانی را دوست دارند و برای‌شان جذابیت دارد، اما اگر بخواهیم مد ایرانی را به همه دنیا معرفی و عرضه کنیم خود من به عنوان یک طراح حاضر هستم با شرایط فرهنگی و قوانین اسلامی کشورمان در فشن شو نیویورک و یا هر جای دیگری که برای معرفی مد فرهنگی جشنواره می‌گذارند شرکت کنم.